Een zwart randje…

Het is altijd super verdrietig wanneer we een van onze geliefde huisdieren moeten laten gaan. Vooral als deze ook nog eens een laatste herinnering is aan een overleden dierbare รฉn is opgegroeid met je kids.

Dit is het verhaal van Baukje, moeder van drie prachtige zoons en baasje van Kyra, een op leeftijd zijnde bruine labrador. Zij zocht contact met mij na aanleiding van de dierendag actie die ik op Facebook had geplaaatst. Een noodkreet, want Kyra was ziek en zou waarschijnlijk dierendag niet eens halen. Eveneens de reden waarom ze niet naar de Groene Ster kon komen om gebruik te maken van mijn actie. Toch wilde Baukje wel heel graag nog wat foto’s van Kyra, vooral ook met samen met haar jongens, voordat… Nou ja, je weet wel. Ze vroeg of ik ook fotoshoots op locatie doe.

Mijn hart brak toen ik haar verhaal hoorde. Natuurlijk kom ik naar jullie toe, complete no-brainer wat mij betreft! Een week na de dierendag actie in de Groene Ster, kwam ik bij Baukje thuis om foto’s te maken. Kyra had een super goede dag: ze leek eigenlijk helemaal niet ziek. Ze was levendig, vrolijk, speels en genoot heerlijk van alle aandacht en de chantage-snoepjes die ik altijd bij me heb. De drie jongens van Baukje deden het overigens ook fantastisch. Ze luisterden goed naar mijn aanwijzingen en de shoot verliep daardoor snel en soepel. Beter voor Kyra, want eenmaal terug in huis, was haar energie volledig op. Dan merk je toch heel goed dat ze geen jonge, gezonde hond meer is.

Kyra is niet meer

Ik zat volop in het nabewerkingsproces, zwoegend om de foto’s ze nog voor dierendag klaar te kunnen krijgen, wanneer ik een appje kreeg van Baukje. We hebben Kyra moeten laten inslapen vandaag…” BAM! Die kwam binnen. De hond die ik op mijn netvlies had als vrolijk en levendig, is niet meer.

Ik scrolde door de foto’s die ik gemaakt had: Kyra rollend in het gras, spelend met de bal en geknuffeld en geliefd door de drie jongens. De voldoening – die ik normaliter voel wanneer ik mijn foto’s aan het sorteren en bewerken ben – maakte plaats voor zwaar beladen onderbuik gevoel en met de tranen rollend over mijn wangen vervolgde ik mijn weg door de nog te bewerken foto’s. Ik kan me zo goed voorstellen hoe dit moet voelen voor hun. Juist daarom ook wilde ik deze familie de troost bieden van een paar prachtige herinneringen, liever vandaag dan morgen.

Nog dezelfde avond leverde ik de foto’s af. Niets fijner dan tastbare herinneringen.
Dag Kyra. Nu kun je weer heerlijk rennen en spelen als een jonge Lab op de Regenboogbrug.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s